De studenten en de Hague Appeal for Peace

Health through Peace

In deze HAP-special van de NVMP/AVV-Nieuwsbrief natuurlijk een artikel over de studentenactiviteiten. Zoals u misschien weet zijn de studenten al meer dan een jaar bezig met de organisatie van de training Health through Peace, die tijdens de Hague Appeal for Peace plaats zal vinden.

Tijdens de NVMP-jaarvergadering in 1997 hoorden we voor het eerst over de Hague Appeal for Peace. Francesca van Holthoorn vertelde toen heel enthousiast over de HAP, waarvan de voorbereidingen op dat moment nog in een pril stadium verkeerden. Wij waren meteen enthousiast en zijn begonnen met nadenken over een project. Langzaam kreeg het idee dat we hadden vorm.

De training die we nu aan het organiseren zijn is een van de grootste projecten vanuit de NVMP/IPPNW hoek! Zowel de lange duur van ons project (10 dagen), als het aantal deelnemers (80 medisch studenten, waarvan 70 uit Europa en 10 uit Azië, Afrika en Amerika) is uniek! Ook de samenwerking tussen de studenten van de International Federation of Medical Studentsí Associations (IFMSA) en de IPPNW is een ontwikkeling die langzaam aan het beginnen is en die in de nabije toekomst hopelijk officieel wordt. Beide organisaties kunnen elkaar goed aanvullen wat betreft kennis en netwerk. In het kader van het bereiken van vrede is samenwerking tenslotte de eerste stap!

Zoals ook velen van u misschien wel weten uit eerdere Nieuwsbrieven is het onderwerp van onze training Health through Peace conflictpreventie, mensenrechten en gezondheid. Omdat we tenslotte studenten zijn, zullen we de nadruk leggen op educatie. We zullen pleiten voor het opnemen van de onderwerpen conflictpreventie en mensenrechten in onze curricula. Dit zullen we onder andere doen door het trainen van medische studenten in lobbyen en door het houden van een workshop tijdens de Hague Appeal for Peace core conference. Op deze workshop zullen Victor Sidel (voormalig co-president van de IPPNW), Peter Weiss (jurist) en Adriaan van Es (Johannes Wier Stichting) een voorbeeld college houden voor door ons uitgenodigde decanen en onderwijscoördinatoren van de Nederlandse faculteiten van geneeskunde en andere geïntereseerden.

Deze training over conflictpreventie en mensenrechten, bestemd voor medisch studenten, is eigenlijk de derde in de rij. In 1997 is een training over mensenrechten georganiseerd in Uganda en in 1998 in Zimbabwe. Door deze twee Afrikaanse trainingen is een netwerk ontstaan van medische studenten die zich bewust zijn van de rol die zij als toekomstige artsen kunnen en zouden moeten spelen in de preventie van mensenrechtenschendingen en de escalatie van conflicten. Door de voornamelijk op Europa georienteerde training die wij nu organiseren, wordt dit netwerk uitgebreid naar Europese medisch studenten.

Voorbereidingen voor een Aziatische training worden nu ook al getroffen. Zo zal het netwerk uitgroeien tot een wereldwijd netwerk van medische studenten voor mensenrechten en conflictpreventie. Studenten zullen elkaar kunnen steunen in de rapportage van mensenrechtenschendingen en zullen wereldwijd kunnen lobbyen voor meer aandacht in het medische curriculum over deze onderwerpen.

De speciale taak die artsen kunnen en zouden moeten spelen is het voorkomen van gewelddadige conflicten om een betere gezondheid te garanderen. Het probleem is dat de meeste artsen zich hiervan weinig bewust zijn. Ook in de medisch curricula komt dit onderwerp niet voor. Nog erger is dat artsen vaak juist meewerken aan mensenrechtenschendingen en discriminatie. Al eerder noemde ik het voorbeeld van de niet zo lekker ruikende zigeuner in de spreekkamer. Maar de voorbeelden zijn legio. Het fit verklaren voor marteling, dat niet in Nederland gebeurt maar wel in veel Afrikaanse en Aziatische landen. Het uitvoeren van de doodstraf. Een verklaring voor natuurlijke dood afgeven waar dat niet het geval is. Het uitvoeren van gedwongen abortussen (China). Soms gebeuren deze dingen bewust, bijvoorbeeld onder het Nazi-regime (healing through killing), maar vaker is de arts er zich niet van bewust iets verkeerd te doen. Het is goed voor te stellen dat een arts het slechts als zijn taak ziet om een patiënt na te kijken en vervolgens een verklaring af te leggen dat de patiënt redelijk fit is. Hiervoor heeft hij tenslotte geleerd.

Artsen zullen moeten worden getraind om door te denken over waarom hij dat moet doen en om stil te staan bij het feit dat de marteling die de patiënt vervolgens ondergaat een ernstig nadelig effect heeft op zijn gezondheid. Het is ook voor te stellen dat een arts een asielzoeker die geen Nederlands of Engels spreekt en die pijn lijkt te hebben in zijn hoofd, wegstuurt met een recept voor paracetamol in plaats van uit te zoeken of dat echt is waar de patiënt voor komt. Daarom moeten studenten als toekomstige artsen al leren om bijvoorbeeld te vragen naar de omstandigheden waaronder de asielzoeker is gevlucht en waarin hij zich bevindt in Nederland.

Wat er dus moet gebeuren is het bewust maken van toekomstige artsen van de oorzaken en gevolgen van gewelddadige conflicten en hun rol in het voorkomen van conflicten en het professioneel omgaan met de gevolgen ervan. Bewustwording is de eerste stap. Het toepassen van de vaardigheden die artsen immers al hebben in het rapporteren van mensenrechtenschendingen en communiceren op een conflictoplossende manier is de tweede stap.

Terug naar inhoud nieuwsbrief