Healing the century of violence: towards a sustainable peace

Dertiende wereldcongres IPPNW

There will be no nukes als derde strofe van We shall overcome was het lied waarmee het dertiende wereldcongres van de IPPNW in Melbourne werd afgesloten. Het door ongeveer driehonderd mensen bezochte congres, voor de eerste keer georganiseerd op het zuidelijk halfrond, was het laatste dat plaats vond in deze eeuw en had dientengevolge ook als titel meegekregen: Healing the century of violence: towards a sustainable peace.

Er waren vier plenaire bijeenkomsten, vier workshops en drie forumbijeenkomsten. In de plenaire bijeenkomsten werd aandacht gegeven aan de titel van het congres, afschaffing van nucleaire wapens, problematiek van inheemse bevolkingen en regionale conflicten. Bij de workshops moest gekozen worden, wat altijd lastig is omdat er tegelijkertijd zulke interessante zittingen zijn. Ik heb gekozen voor twee bijeenkomsten waarbij het mobiliseren van mensen en middelen aandacht kreeg en voor één waarbij de problematiek van de splijtmaterialen in de voormalige Sovjetunie werd besproken. De laatste workshop ging over de situatie in West-Papoea, ook genoemd Irian Jaya of Nieuw-Guinea. In omgekeerde volgorde van deze namen speelt de problematiek zich af.

Van de fora bezocht ik er een over het initiatief van de middenmachten, die het voortouw genomen hebben de kernmachten onder druk te zetten om tot afschaffingsonderhandelingen te komen. Een ander forum ging over biologische wapens, een huiveringwekkend onderwerp, en een volgende over de wapenhandel. Dit laatste lijkt mij een onderwerp waarover we in Nederland ook eens de feiten op een rij moeten zetten. ’s Avonds waren er ook programma’s. De eerste avond was er een welkomstreceptie, wat gezellig was, omdat je veel oude kennissen ontmoet. De tweede avond sprak de Nobelprijs voor de Vrede winnaar Jose Ramos-Horta over de problematiek van Oost-Timor. De derde avond was er een uiterst geanimeerd diner op de deel van een voormalige schapenboerderij. Vooraf werden schapen opgedreven door een hond, werden schapen geschoren door stoere kerels en tijdens het diner kon je schapenvlees eten. De Australische country en Western muziek paste hier goed bij. Het was een heerlijk ontspannen sfeer waar veel gezongen en gedanst werd.

De dagen voorafgaand aan en volgend op het congres werden benut om vergaderingen te houden van de internationale councillers, zeg maar de algemene ledenvergadering van de IPPNW. Niet erg boeiend maar wel nuttig en belangrijk. Deze vergaderingen werden strak geleid door Ann Marie Janson uit Zweden. Als nieuwe co-presidenten naast Ron McCoy uit Maleisië werden gekozen Mary-Wynne Ashford in de plaats van Victor Sidel en Sergei Gratchov in de plaats van Sergei Kolesnikov. De statuten werden niet gewijzigd. De naam en betekenis van de IPPNW ook niet. Voor Europa bleef Abraham Behar uit Frankrijk aan als vice-president.

Van de 83 affiliates werden 22 afgeschreven of gedeaffilieerd omdat zij de laatste vijf jaar niets meer van zich hadden laten horen ondanks herhaalde verzoeken daartoe. We hebben nu dus nog 61 affiliates over de hele wereld.

De financiële toestand is nogal zorgelijk. Harde ingrepen lijken onafwendbaar tenzij er bronnen gevonden worden om een tekort van 175.000 US dollars te dekken.

Australië ligt ver weg. De zon in het noorden, zomer in december, het verkeer links, het stuur in de auto rechts, het lijkt allemaal de omgekeerde wereld. Ondanks een grote mate van letterlijke desoriëntatie was het, zoals het vaak op de wereldcongressen van de IPPNW zo is, weer een uiterst groot genoegen veel mensen uit alle delen van de wereld te ontmoeten die allemaal hetzelfde ideaal hebben van een kernwapenvrije wereld, waarin conflicten op vreedzame wijze opgelost worden.

Aboriginals voelen zich onderdrukt door economische machten

Verslag IPPNW-congres Melbourne

Het IPPNW-congres werd gehouden op de campus van Melbourne University. Een mooie oude campus, aangevuld met nieuw gebouwen. Het is lekker om in december in de noorderzon van de warmte te genieten. Er waren ongeveer vierhonderd congresgangers, het merendeel uit Australië.

Onderweg naar het congres maakte ik een rondreis door Australië. Het is een enorm land, met vooral aan de kusten bewoning. Het centrum van het land is groots en leeg, heel intrigerend. Daarbij kwam ik niet alleen langs de bekende steden en landschappen, maar ook bij de Nullarbor Plains in een plaatsje dat Woomera heet. Een groot gebied ten noorden ervan is verboden militair gebied. Vanuit de basis in Woomera deden (en doen?) Amerikaanse troepen schietoefeningen met lange afstandsraketten. Vanwege het vlakke landschap zonder bomen waren de afgeschoten raketten makkelijk terug te vinden. En er woont toch bijna niemand... Op het dorpsplein staan een aantal modellen en teruggevonden schroot van raketten opgesteld, als een tentoonstelling. Alleen verspreid wonen een paar boeren en zwerven een aantal Aboriginals in groepen rond. Wat zij er van vonden weet ik niet. Het dorp ligt zo’n 300 km van Maralinga, waar de Australische kernproeven hebben plaats gevonden.

Joy Murphy verwelkomde de congresgangers namens de Aboriginals uit de omgeving van Melbourne: Share the leaves of the gum tree as a symbol of welcome by the Wurundjeri People.

Er was een middag plenair gewijd aan de Aboriginals en hun geschiedenis. Tot nu toe hebben ze veel geleden aan de overheersing door de blanken. Ze zien de blanken nog steeds als bezettingsmacht en onderdrukkers. Ze kregen wetten opgelegd die de hunne niet zijn. In de tegenwoordige tijd is op papier de emancipatie een feit.

De Aboriginals hebben dezelfde rechten als de andere Australiërs. Maar nu voelen ze zich onderdrukt door de economische machten. Ze hebben ook in alles nog steeds een grote achterstand. De gezondheidstoestand is een stuk slechter. Ook de gemiddelde opleiding is minder.

Wensen ..

Nu willen de Aboriginals het land terug. Dit is de verbindende factor voor families, de cultuur en de bijbehorende emoties. Ze voelen zich uitgebuit, omdat er nu wel uranium-mijnen op hun land zijn gevestigd (dankzij speciale wetten kan dit). Ondanks toezeggingen van de regering om rekening te houden met de wensen van de Aboriginals vertrouwt men het niet. De economische winst gaat nog altijd voor de culturele en emotionele. De mensen die zich hier presenteerden als Aboriginals waren heel anders dan degenen die ik elders in Australië heb gezien. In de grote steden gaat het ook om mensen die één grootouder hebben van Aboriginal afkomst. Opeens wordt de rest van de afstamming niet meer belangrijk gevonden. Het is ook maar net waarmee je je identificeert. Daarnaast kun je je afvragen wat er mee te winnen valt, behalve trots op dat deel van je achtergrond dat eerder ontkend moest worden.

Geschiedenis

Kate Dewes, Zohl de Istar en Jaqui Katona presenteerden het boek: Pacific Women Speak Out, for independence and denuclearisation. Over de geschiedenis van vrouwen in de Pacific. Het is opgedragen aan Darlene Keju-Johnson, die in 1996 aan kanker overleed. Zij kwam uit de Marshall eilanden en is ziek geworden door de bovengrondse kernproeven op Bikini. Zij was een van de vrouwen die actie voerde om de wereld te wijzen op de gevolgen van de kernproeven. Er waren veel werkgroepen en lezingen over Australië en Zuidoost-Azië.

Minder leefruimte

Voor ons Noorderlingen was het soms nieuwe informatie, soms ging het over onderwerpen waarover in onze kranten wel eens iets staat. Er waren werkgroepen over West-Papua, Indonesië, Oost Timor en de Pacific.

Er is minder leefruimte door de toegenomen bevolkingsdruk. Daarom is meer tolerantie en samenwerking nodig om de maatschappij leefbaar te houden. Milieu, economie, vrede, en een rechtvaardige verdeling van grondstoffen, goederen en mogelijkheden hangen nauw met elkaar samen. In Australië protesteert men tegen het kappen van bossen en tegen de exploitatie van uraniummijnen in West-Australië en in het nationale park Kakadu in de Northern Territory.

Elders in Melbourne was op een van de avonden een rede van Jose Ramos Horta. Hij gaf een analyse van de geschiedenis in het algemeen en van Oost Timor van 1962 tot heden in het bijzonder. Daarbij ging het over de problemen en tegenstellingen die ook elders in de wereld algemeen zijn: onderdrukking; armoede versus rijkdom; marxisme versus kapitalisme; slechte omstandigheden in heel Zuidoost-Azië.

MPI.

Uiteraard ging het tijdens het IPPNW-congres ook over de kernwapens. Nog steeds staan 5000 kernwapens over de hele wereld op scherp. De argumenten hiervoor zijn oneigenlijk. In opslag zijn er ook nog steeds 30.000 kernwapens. Daarnaast is er een ontwikkeling naar high-tech wapens; ook in de categorie conventionele wapens zijn deze even vernietigend als de nucleaire wapens. Je komt haast voor de keuze: of iedereen aan de kernwapens of Abolition voor iedereen. Omdat de grootmachten niet tot een beslissing voor afschaffing kunnen komen is nu het Middle Powers Initiative (MPI) opgericht vanuit Canada. Hierbij komt het accent te liggen op snelle diplomatieke actie voor preventie van conflicten in plaats van te waarschuwen dat de al lopende conflicten uit de hand lopen. Het MPI wordt inmiddels gesteund door zeven NGO’s, waaronder de IPPNW. De IPPNW heeft kantoorruimte in Boston beschikbaar gesteld. Het is een vervolg op Abolition 2000 en de acties tegen het Non Proliferatie Verdrag. In de Verenigde Naties is steun voor de New Agenda Coalition waar 114 landen voor stemden, 18 tegen stemden en 48 zich onthielden van stemmen (waaronder Nederland, na lange tijd tegen te zijn geweest). Dit is een initiatief in het verlengde van de MPI.

De staten die kernwapens bezitten willen er niet van af, alleen van de te oude modellen. Netto is er alleen een vermindering in aantal en slagkracht, met behoud van effectiviteit door de modernisering. Ook de NAVO vindt kernwapens essentieel in het arsenaal aan wapens! En de proliferatie gaat maar door, zie o.a. India en Pakistan. Eigenlijk is er een tweede Koude Oorlog aan de gang. Op 29 augustus 1999 herdenkt Rusland de eerste Russische atoombom. De Russen voelen zich verder in de hoek gedrukt door de uitbreiding van de invloedssfeer van de NAVO. Een extra reden om zich te bewapenen.

Nieuwe campagne

Mary-Wynne Ashford lanceerde de nieuwe No Nukes campagne. Hoe de mensen weer duidelijk te maken dat de kernwapens de wereld uit moeten? Alle ideeën als buttons, stickers en posters, nu gecombineerd met de modernere hulpmiddelen als e-mail (een extra regeltje onder alle e-mail berichten) en tv-spotjes. In een video van beroemdheden die tegen kernwapens zijn kunnen opnames van lokale bekende mensen ingepast worden. Ook kun je bekende merken vragen om hun product eens met een anti-kernwapen tekst te versieren.

In een andere werkgroep werd aangegeven dat in diverse landen enquêtes zijn gehouden om de mening te peilen over kernwapens. In de ondervraagde landen was de meerderheid (gemiddeld 80-90 %) tegen kernwapens en kernenergie. De vraagstelling in Nederland was iets anders. Het Nederlandse resultaat was een meerderheid van 62 % tegen kernwapens.

Het was goed om een aantal oude bekenden te ontmoeten en nieuwe kennissen op te doen. Voor mij was het meest opvallende de aandacht die de regio’s Zuidoost-Azië en Australië op allerlei manieren kregen. Na mijn rondreis kon ik informatie over bepaalde delen van Australië beter plaatsen.

Opvallend

De Noord- en Zuid-Koreanen gaan samen op de foto. De Noord-Koreanen waren gekomen met een officiële delegatie, zoals we die kennen van vroeger van de Europese communisten.


Terug naar inhoud nieuwsbrief