Een vreedzame, ludieke actie

 

Studentenprotest in Volkel

 

Op maandag 24 november organiseerde geneeskundestudenten in aanloop naar het Europese IPPNW-studenten congres (27-30 november in Amsterdam) een demonstratie tegen de in Nederland aanwezige Amerikaanse kernwapens op Vliegbasis Volkel.

De burgerinspectie was van tevoren aangevraagd, met het verzoek binnengelaten te worden op de basis. Het werd een vreedzame, ludieke actie.

 

Voor die maandag had de ANWB de vrijheid genomen voor het eerst in haar bestaan een ‘verkeersalarm’ af te kondigen vanwege door sneeuwval te verwachten files. Uitgerekend op deze dag zou ik actievoerende studenten van station Oss naar Volkel rijden. Gelukkig stond op de A-2 slechts in tegenovergestelde richting een kilometerslange file. Ik was dan ook ruim op tijd zodat Lori, Soumaya, Melanie, Sophie, Tatum, Ilona, Brigitta, Jonne en Sjors ook tijdig op vliegbasis Volkel aanwezig konden zijn. Sjors had zich als Sinterklaas uitgedost, Melanie en Tatum als zwarte Piet. Een goed idee want eind november is de grootste kindervriend toevallig toch in het land om een handje toe te steken.

 

Al op de parkeerplaats werden we overvallen door de aanwezige pers die in groten getale was uitgerukt. Meer dan een half dozijn fotografen, journalisten en enkele cameramensen waren erg benieuwd wat uitgerekend jonge geneeskundestudenten er toe bracht om dwars door de sneeuwbuien heen een burgerinspectie te houden. Eenmaal bij het toegangshek gearriveerd bleek dit hermetisch gesloten. Slechts communicatie via de intercom was mogelijk. De commandant van de basis, die toch per brief en telefonisch van tevoren op de hoogte was gesteld van ons bezoek, was niet beschikbaar. Iemand anders dan die ons te woord kon staan? Een wachtcommandant was de eerste maar hij kon ons alleen vertellen dat we niet de basis op mochten. Toch wilden we graag met iemand spreken die een antwoord op onze vraag kon geven: liggen er op vliegbasis Volkel Amerikaanse kernwapens?

 

Terwijl de aanwezige pers rustig plaatjes schoot en haar vragen stelde aan de deelnemers duurde het wachten voort. Ook voor personeel en ander bezoekers /leveranciers was een langdurig wachten aangebroken want als er demonstranten voor de poort staan blijft deze gesloten. Sofie raadpleegde nog maar eens de intercom; waar die woordvoerder toch bleef? Na een half uur in aanhoudende sneeuw en kou werd het wachten dan toch eindelijk beloond. Een vriendelijk ons toelachende voorlichtster vertelde ons dat haar geen brief of afspraak bekend was.

 

Dat je als burger een basis komt inspecteren omdat je van mening bent dat je recht hebt op openheid over de aanwezigheid van dit soort vreselijke wapens was tegen dovemansoren gezegd. Ook de ‘Neurenberg principes’ die elke burger verplichten om misdaden tegen de menselijkheid te voorkomen maakten geen indruk. Ja, zelfs een nieuwe afspraak maken bleek een onmogelijkheid. Daarmee was het laatste woord eigenlijk gezegd. Maar ja die demonstranten stonden nog wel voor de poort. Aan de zijkant van het hek sprak ik haar ook maar even aan: “Wel vervelend voor die wachtende auto’s (waarvan sommigen met de nodige ophef al rechtsomkeert gemaakt hadden), van mij mogen jullie die gerust binnen laten hoor”. Zij verzuchtte: “Nee, dat mag niet, wanneer gaan jullie weer weg? Pas dan mogen die mensen er in.”

 

Omdat de pers inmiddels haar verhaal had opgetekend, wij ons statement hadden gemaakt en het weer ook wel mee/tegenspeelde besloten we na een minuut of tien tot grote opluchting van alle andere aanwezigen onze ‘belegering te staken’ en de poort vrij te geven.

 

Was dit nu zo bijzonder? Jazeker, het was bijzonder geslaagd. Een jonge frisse groep mensen had duidelijk gemaakt dat zij ook niet gelukkig zijn met kernwapens in Nederland en niet begrijpen waarom we als burger daar geen openheid over krijgen. ’s Avonds was de filmpremière van Al Gore’s An Inconvenient truth op tv, ik moest steeds aan de verborgen geheimen van Volkel denken…

 

 

Nuclear Weapon Free, My Cup of Tea 

 

 

In het centrum van Uden hielden studenten geneeskunde op maandagmiddag 24 november een geslaagde actie: Nuclear Weapon Free, My Cup of Tea. Bij dit binnen de IPPNW bekende concept bieden de studenten voorbijgangers een kopje thee en wat lekkers aan en gaan zij met hen in gesprek over kernwapens. In dit geval werd specifiek ingegaan op de kernwapens die vlak bij het centrum van Uden liggen opgeslagen, op de vliegbasis in Volkel.

 

De reacties van het publiek waren overwegend positief, er werd met interesse geluisterd naar de boodschap die wij probeerden over te brengen. Veel mensen waren in meer of mindere mate bekend met de feiten, maar er waren ook mensen die onze boodschap voor het eerst hoorden. Ook kwam vaak de reactie dat het leuk is dat een jonge generatie aandacht besteed aan deze problematiek.

 

De pers toonde ook interesse voor deze actie, een radiojournalist liep een tijdje mee en luisterde mee met enkele van de gesprekken. In de NOS-headlines van 6 uur die avond, op radio 3FM, werd uitgebreid aandacht besteed aan deze actie. Het verslag hiervan kunt u nalezen op: http://headlines.nos.nl/forum.php/list_messages/13041.

 

Al met al waren we zelf erg tevreden over het verloop van de actie. Hoewel we met een niet al te groot aantal waren, bleek dit, gezien het weer en het enigszins geringe aantal mensen op straat zeker geen probleem. De enthousiaste reacties die we kregen sterkten ons en maakten dat we het, toch wel erg koude weer, goed konden weerstaan. De interesse van het publiek toont ons dat er zeker een platform is voor onze boodschap en wij hopen in de toekomst weer vaker de straat op te gaan. De actie werd op zondag 30 november op verschillende locaties in Amsterdam herhaald.