Vanaf de grens van Pakistan tot Delhi

 

Peace March in India

 

Van 7 tot en met 11 maart is dit jaar het IPPNW-wereldcongres in Delhi, India gehouden. Voorafgaand aan dit intrigerende evenement werd door ruim 70 studenten een Peace March gehouden vanaf de grens van Pakistan tot Delhi. De studenten waren in totaal uit 11 verschillende landen afkomstig, waaronder India, Bangladesh, Oekraïne, Zwitserland, Duitsland, Mongolië, Nigeria, Latijns Amerika, Nepal, Australië en dit jaar gelukkig ook twee studenten uit Nederland.

 

Na een lange busreis van Delhi naar Amritsar, waarvan Lori en ik overigens weinig gemerkt hebben aangezien we non-stop sliepen, begonnen we de Peace March bij de India Pakistan Wagah Border. Na de ongelofelijk mooie Golden Temple, overigens de grootste tempel van de Sikhs, in Amritsar bezocht te hebben, zetten we onze march door naar Jalandhar, Chandigar, Ludhiana, Ambala en arriveerden in Delhi. Onze march eindigde met een vredige demonstratie bij Rajghat, de rustplaats van niemand anders dan Mahatma Gandhi. Dit was symbolisch van veel belang, want Mahatma Gandhi is hét symbool van vrede en liefdadigheid.

 

In elke stad bezochten we culturele en religieuze bezienswaardigheden alsook de medische faculteiten. Daar werden Target X-acties gehouden in de vorm van informatieve sessies. De vertegenwoordigers van IDPD (Indian Doctors for Peace and Development) vertelden veel over de gevaren en risico’s van nucleaire bewapening. Daarnaast sprak van elk land één vertegenwoordiger over de nucleaire situatie in hun land. Dit werd door de studenten als zeer interessant en leuk ervaren, omdat de sessies erg interactief waren met heftige discussies. Een argument dat vaak door de inheemse studenten gebruikt werd ter rechtvaardiging van de nucleaire bewapening was het nucleaire wapenbezit van buurlanden en daarbij in het bijzonder Pakistan. Als antwoord hierop werd door twee Duitse studenten, die voor een tijdje in Pakistan gewoond hadden en redelijk Urdu spraken, een stukje opgevoerd in Urdu. Hierbij werd duidelijk gemaakt dat in Pakistan onder de bevolking dezelfde angst voor India bestond, terwijl de bevolking géén nucleaire bewapening of een andere vorm van geweld tegen India wenst, maar vrede. Bovendien werd ons vaak gevraagd of wij vertrouwen hadden in onze missie. Dachten we echt dat we als studenten de wereldproblematiek en - politiek konden aanpakken? Onze groep bestond uit verschillende studenten met diverse culturen, geloven, ideologieën, maar met één gemeenschappelijk doel voor ogen, namelijk een wereld zonder nucleaire wapens. Dit was een inspiratiebron, niet alleen voor onszelf, maar ook voor alle inheemse studenten. Zo maakten we duidelijk dat elke kleine stap in de goede richting wel degelijk uitmaakt, want alleen samen en met doorzettingsvermogen kunnen we ons doel bereiken.

 

Na een dagje rust begon op 7 maart het studentencongres, wat ook erg educatief was met veel interessante workshops overdag en erg leuke culturele avondprogramma’s. Inmiddels waren ook veel meer studenten gearriveerd vanuit elk hoekje van de wereld die het congres bijwoonden.

Van 9 tot 11 maart vond het hoofdcongres plaats. Ook dit bevatte veel informatieve sessies, workshops en weer erg gezellige avondprogramma’s. De sessies en workshops omvatten zeer uiteenlopende kwesties zoals honger, armoede, klimaatveranderingen, situaties in verschillende werelddelen, etc. Ook werden projecten als ICAN en de vorderingen ervan aan ons gepresenteerd. Na afloop van het congres en na afscheid te hebben genomen van veel lieve mensen, hadden Lori en ik nog een paar dagen de tijd om Delhi nader te bezichtigen. Zo hebben we onder andere India Gate, Jama Masjid (grootste moskee van Delhi) en de Lotus Temple bezocht. Gelukkig hadden we ook de tijd om de prachtige Taj Mahal te bezoeken.

 

Tot slot vond ik onze reis, in zijn geheel een uitmuntende ervaring. Het was educatief, inspirerend, uitermate leuk en vooral erg gezellig met alle studenten.