Oproep voor een nieuwe benadering van veiligheid

 

Healthcare not warfare

 

Dr. Sue Wareham, president van de Australische medische associatie voor preventie van oorlog heeft onder bovenstaande titel in 2004 een rapport uitgebracht over de veiligheidssituatie in Australië naar aanleiding van de dreiging van terroristische aanslagen en de reactie van de regering hierop door verhoging van het defensiebudget. Zij acht het een misvatting dat veiligheid verward wordt met militaire macht, en dat de gelden die eigenlijk aan gezondheidszorg en welzijn zouden moeten worden besteed, voor deze doelen opgeofferd worden. Een goed systeem van gezondheidszorg is de basis voor een veilige samenleving, nationaal en internationaal. Het uitoefenen van militaire macht daarentegen is een van de grootste bedreigingen van het menselijk welzijn. Het is een anathema, een banvloek, voor de gezondheid van de mensen. Dat wil niet zeggen dat militaire macht nooit mag worden gebruikt, maar alleen in het kader van duidelijke verbetering van het welzijn van de mensen, het resultaat is anders afname van veiligheid. Dit rapport is geschreven om hierop te wijzen, en in plaats hiervan gezondheidszorg voor alle mensen als een wereldwijde prioriteit te kiezen.

 

De verhoging in 2004 van het Australische defensiebudget tot bijna 40 biljoen dollar extra in 5 jaar doet de vraag rijzen waarom dit iets is om trots op te zijn, nu er meer dreiging is van terroristische aanslagen dan ooit. De maatregel suggereert eerder incompetent management in de richting van uitsluitend vertrouwen op militaire middelen in de bevordering van de veiligheid. Het voorbeeld daarvan is de Verenigde Staten, welke de helft van de werelduitgaven op het gebied van militaire middelen voor zijn rekening neemt en toch niet gevrijwaard is van terroristische aanslagen.

 

In mei 2004 rapporteerde het Britse Internationale Instituut voor Strategische Studies dat de acties van de VS in het Midden-Oosten, in het bijzonder de Irak-oorlog, heeft geleid tot een toename van kandidaten voor en de effectiviteit van het Al Qaeda–netwerk. De toename en inzet van militaire middelen heeft geen effect gehad, en alleen maar geleid tot een grotere kwetsbaarheid voor aanslagen. Het is dan ook passend om te vragen of een andere besteding van tenminste een deel van het geld in gezondheid niet een beter resultaat had opgeleverd.

 

Binnenlands zijn er ten aanzien van de gezondheidszorg voor de bevolking diverse grote problemen die om een oplossing vragen. Wereldwijd is de grootste determinant voor gezondheid de economische status van de bevolking. Tijdens de VN-wereldconferentie over beheersbare ontwikkeling in 2002 in Johannesburg gaf de ondersecretaris voor ontwapeningszaken, Jayantha Dhanapala, aan dat het niveau van de militaire uitgaven in de wereld die van de Koude Oorlog benaderde, en hij waarschuwde dat de toenemende uitgaven voor militaire middelen zou leiden tot uitputting van bronnen en tot ineenstorting van de sociale en economische vooruitgang van alle landen. Het wijzigen van de prioriteiten in de richting van gezondheid nationaal en internationaal is niet alleen gerechtvaardigd, het is ook in ieders belang. Tegen falen van de westerse wereld ten aanzien van de armoede van de wereld, welke miljarden mensen gevangen houdt, kan niet genoeg gewaarschuwd worden. Op dit moment zijn er 3 miljard mensen die minder dan 2 dollar per dag te besteden hebben. Als je deze mensen geen hoop geeft, zijn het de terroristische organisaties die hen exploiteren. Er is geen sprake dat militaire middelen dit proces verhinderen. Een kwart van de wereldbevolking is jonger dan 14 jaar. James Morris, verantwoordelijk directeur van het UN-wereldvoedselprogramma, gaf in februari 2004 in Camberra als waarschuwing: “In een klimaat van honger verliezen mensen vertrouwen in de toekomst. Als ze niet weten waar ze hun eten vandaan moeten halen, worden ze een gemakkelijk doelwit van terroristische organisaties.”

 

In december 2001 waarschuwden nog 110 ontvangers van de Nobel-vredesprijs voor de gevaren van militarisering in combinatie met toekomstige zorgelijke ontwikkelingen, zoals de opwarming van de aarde, waarvan de gevolgen wederom de meest armen het meest zouden treffen. Alleen door een gezamenlijke aanpak zou dit in ieders belang kunnen veranderen.

Wanhoop is een belangrijke voedingsbodem voor extreme standpunten en acties. We kunnen onze veiligheid niet beschermen of kopen met militaire macht of machtige vrienden. Voor de jonge mensen in Afghanistan, Irak, Afrika en vele andere plaatsen blijft terrorisme een optie als de wereld hun niets anders te bieden heeft dan vernedering en armoede.

De VN-standaard voor bijdrage aan de armoede van de wereld is 0.7 procent van het bruto nationaal product. Zelfs die standaard wordt door veel rijke landen genegeerd. Veel bijdragen zijn geen investering in mensen maar in regeringen en veel landen laten zelfs een afname zien in bijdragen en investeringen in de armste van alle continenten, Afrika.

 

De steun aan de oorlogen in Afghanistan en Irak heeft niet alleen geleid tot de dood van vele duizenden burgers in die landen en vernietiging

van de al aanwezige gezondheidszorg, maar ook in het eigen land geleid tot afname van het vermogen om op het gebied van de eigen en wereldgezondheidszorg een positieve invloed te hebben. In Afghanistan sterven 257 van elke 1000 geboren kinderen voor de leeftijd van vijf jaar, de meesten aan ziekten die gemakkelijk te behandelen zijn. Indien het optreden humanitair naast militair was geweest, was dit optreden meer welkom geweest in plaats van te leiden tot afkeuring en verzet. Het is ironisch te moeten vaststellen dat waar de regering wijst op de gevolgen voor de gezondheid ten gevolge van het gebruik van geweld in het binnenland, zij deze boodschap totaal negeert bij het toepassen van geweld in andere landen. Even bizar is het te moeten constateren dat op het bespreken van de gevaarlijkste van alle geweldsmiddelen, de nucleaire wapens, een taboe rust. Het toepassen van de standaarden op zichzelf die men van anderen vraagt, kost niets, vraagt slechts inzicht. Generaal George Marshall gaf na de verwoesting van Europa na de Tweede Wereldoorlog aan, dat politieke stabiliteit en duurzame vrede alleen bereikt kon worden met economische hulp. Europa is herbouwd met zijn plan. Op dit moment moeten we van de geschiedenis leren.