Gedachtenuitwisseling via het web

 

Het NVMP-AVV forum

 

Sinds enkele maanden zijn wij op het web gestart met een forum voor uitwisseling van gedachten. Onderwerpen die tot heden aan bod kwamen waren:

- Beslan. Is morele afschuw voor het doden van onschuldige kinderen voldoende? Heeft het zin analyses te maken van de motieven? Kunnen de zoveelste onderhandelingen iets bijdragen aan een oplossing?

- Oorlog in Iran. Wordt voldoende onderzocht wie voordeel heeft in het conflict en kan dit bijdragen tot een oplossing ?

- Palestina. Mag een vredesbeweging blijven zwijgen wanneer gebiedsuitbreiding met inhumane middelen plaatsvindt?

- Nobelprijs voor de vrede.

Was de heer Blix geen geschiktere kandidaat?

- Ruanda/Burundi. Met knuppels en machetes heeft men honderdduizenden mensen afgemaakt. Concentreert IPPNW zich niet teveel op kernwapens en te weinig op beweegredenen en op andere methodes om mensen om te brengen?

 

Het ging telkens eerder om een gedachten- of ideeŽnuitwisseling dan om een echte discussie. Een discussie suggereert tegengestelde meningen. Hier ging het om het toelichten van verschillende facetten bij eenzelfde gebeurtenis.

 

Toegevoegde waarde

Voor ons ideeŽngoed heeft een dergelijk forum zeker een toegevoegde waarde bij de Nieuwsbrief en de sporadische onderlinge contacten bij seminaries en congressen. Het web vormt een handig medium om van gedachten te wisselen. Men leest de berichten wanneer men tijd heeft. Een reactie hoeft niet in dezelfde formele vorm als een brief. Het feit dat Nederlanders en Belgen deelnemen is verrijkend omdat ondanks de geringe afstand, de verschillende opvoedingen toch nadruk leggen op andere facetten. Veelal lezen wij met instemming wat onze mening bevestigt. Bij een afwijkend idee zijn we vlug geÔrriteerd of schuiven de tekst gewoon opzij. Bij een gedachtewisseling via het web gaat het veelal slechts om enkele alineaís. Het lijkt kort maar het geeft toch een aanzet tot denken.. Het voorkomt het ronddraaien in dezelfde gedachtesjablonen.

 

Misschien kan dit ook bijdragen tot een versteviging van de vredesbeweging. Want laten wij eerlijk wezen: de vredesbeweging heeft nog niet veel verwezenlijkt. In het begin van de 20e eeuw was de vredesgedachte veel sterker dan nu. Van Karl May tot Alfred Nobel voelden de mensen zich geroepen op de een of andere wijze tegen oorlog te kampen. Zelfs Henri. Ford, de grote autobouwer, nam deel aan besprekingen om de Eerste Wereldoorlog te voorkomen. Het mocht allemaal niet baten. Er gebeurt weinig analyse naar het mislukken van dergelijke pogingen. Zeker is dat morele verontwaardiging alleen niet voldoende is. Er moeten andere krachten bestaan die sterker zijn. Onvoldoende wordt ook aandacht gegeven aan het vervolg van een oorlog. Met een wapenstilstand of vredesverdrag is het niet gedaan. De volwassenen die verder leven en de kinderen die opgroeien dragen de kiemen voor het volgend conflict in zich. Een geschikte voedingsbodem is vlugger gevonden dan men zich voorstelt. Ook in Europa.

 

Vormt tijdsgebrek een probleem?

Op dit ogenblik zijn wij met een veertigtal deelnemers. Een drietal heeft afgehaakt: de beweegredenen werden niet genoemd. Wij moeten streven naar 60 en liever nog een 90-tal deelnemers om voldoende kritische massa te hebben. Het is een term uit de nucleaire fysica maar ook hier toepasselijk: om reacties aan de gang te houden moet het aantal voldoende groot zijn. Bij lezersbrieven in kranten hanteert men de regel dat voor elke brief minstens 50 lezers hetzelfde denken. Dat dikwijls dezelfde mensen naar het klavier grijpen is op zich geen bezwaar. Zij vertalen wat vijftig anderen denken. Een ander probleem is het zogenaamde gebrek aan tijd. Het past tegenwoordig, en waarschijnlijk was dit vroeger ook zo, te zeggen dat men geen tijd heeft. Eigenlijk gaat het om een rangorde van prioriteiten. Indien men zijn bezigheden indeelt naar dringendheid en belangrijkheid kan men er veelal in slagen om toch te lezen en kort zijn mening te zeggen. Praktisch kan het helpen in Outlook of Eudora een aparte map te maken waar alle berichten van de Nieuwsgroep toekomen. Men leest ze wanneer het uitkomt en de Inbox is niet zo overweldigend vol.

 

Hoe verder gaan?

Wij doen opnieuw een oproep om deel te nemen. Stuur een kort mailtje naar het secretariaat office@nvmp.org. Je wordt dan bij de deelnemers gevoegd en krijgt elk bericht in je bus. Je eventuele antwoord is zichtbaar voor alle deelnemers. Bij vragen zal de redactie graag ter beschikking staan.

 

Ik wil tegelijk een oproep doen om bijkomende deelnemers aan te melden. Persoonlijk zou ik ook graag de mening van juristen, sociologen en filosofen horen. De kernproblematiek blijft uiteraard medisch. Het is geen grote inspanning om iemand aan te melden. Indien hij geen interesse heeft is ťťn klik op unsubscribe onder aan het bladzijde voldoende om het forum te verlaten. Toch hoop ik dat velen blijven want het is een belangrijke opdracht. Ik blijf de overtuiging toegedaan dat veel artsen, en ook anderen, geÔnteresseerd zijn in de problematiek maar onvoldoende weet hebben van de mogelijkheden om eraan deel te nemen.