Zorg om de huidige oplopende agressie van zowel terroristen als staten

 

IPPNW-wereldcongres in Beijing

 

Met vijf Nederlanders waren we vertegenwoordigd bij het zestiende IPPNW-congres, dit jaar in Beijing. Helaas waren er geen studenten uit Nederland. Het was goed om met verschillende mensen te praten en te horen hoe de verschillende affiliates met dezelfde dingen bezig zijn.

Hieronder de uiteenlopende verslagen van een drietal deelnemers.

 

Margreet Bakker

Overal is er tekort aan menskracht en kost het moeite om activiteiten op poten te zetten. De NVMP doet het dan nog niet zo slecht. Verder was het interessant om te horen van bijvoorbeeld iemand uit Nepal hoe zij met de huidige burgeroorlog in hun land om gaan (mediation!). Tijdens een galadiner was er naast een aantal toespraken een promotiefilm van onze Amerikaanse zusterorganisatie PSR, anti-nuke, net klaar. Die film is ingezet bij de presidentsverkiezingen om te attenderen op de kernwapenplannen van de kandidaten.

 

De plenaire sessies vonden plaats in een grote collegezaal van het Beijing University Health Science Centre. De zaal was nog niet half vol, toch waren er ruim 400 deelnemers aanwezig. Bij alle sprekers was de zorg om de huidige oplopende agressie van zowel terroristen als staten duidelijk aanwezig. Bij veel sprekers heerste het gevoel van onveiligheid. Terroristen die torenflats binnenvliegen om ze te vernietigen kunnen de volgende keer ook een kerncentrale vernielen. Er moet nu wat gaan gebeuren om deze spiraal van oplopend geweld en agressieve verdediging te stoppen.

 

De workshops

De nucleaire wapenwedloop is in de traditionele kernwapenlanden niet echt weg geweest, er is alleen lange tijd weinig aandacht aan besteed. Met het einde van de Koude Oorlog en de verdragen tot ontmanteling van de kernwapens leek de wereld een stuk veiliger. In nieuwe kernwapenlanden als India en Pakistan hoeft er volgens sommige sprekers niet veel te gebeuren om een (kern)oorlog te starten.

In feite zijn we weer terug bij de toestand van 25 jaar geleden. Er is een groot kernwapenarsenaal, waarbij het gevaar van een kernoorlog, bedoeld of onbedoeld, dichtbij is. De Amerikaanse wapens staan op scherp, binnen enkele minuten kunnen raketten afgevuurd worden naar elk doel op aarde. Er worden nieuwe wapensystemen ontwikkeld, de eerste zijn misschien al klaar, en binnenkort zullen in ieder geval de Amerikanen ruimtewapens willen installeren. Binnen 30 jaar is de ruimte het volgende nucleaire gevechtsterrein. Er wordt gevreesd voor het inzetten van radioactief materiaal als terroristisch wapen. Het is relatief eenvoudig om aan uranium te komen. Er zal waarschijnlijk niet snel een kernwapen gemaakt worden, maar een dirty bomb met bijvoorbeeld cesium-137 is een reële optie. Bij een explosie verspreidt de radioactieve stof uit die bom zich over een groot gebied. De decontaminatie zal veel geld en energie kosten, als het al lukt. Er zal grote druk op de gezondheidszorg uitgeoefend worden door de langdurige verzorging van stralingsslachtoffers. De huidige controle op productie, opslag, vervoer en gebruik van radioactieve materialen is onvoldoende. Er verdwijnt van alles, men is een zekere hoeveelheid nucleair materiaal gewoon kwijt. Het gaat dan vaak om radioactieve materialen uit Röntgen-apparaten en dergelijke.

 

Het symposium over de oorlogen in Afrika was indrukwekkend. Hier zijn de small arms in gebruik, en veroorzaken meer dood en verderf dan ooit. Er zijn de laatste jaren al heel veel burgeroorlogen geweest, de een nog gruwelijker dan de ander. Er zijn kindsoldaten die veel traumatiserends meemaakten (moorden en vermoord worden) en er is veel geweld, inclusief seksueel geweld, tegen de burgerbevolking. Ondanks alle verdragen zijn veel landmijnen rondgestrooid, zodat ook nog in lengte van jaren de gevolgen daarvan merkbaar zullen zijn. In Angola liggen nu meer landmijnen dan er inwoners zijn(!), nadat al meer dan 10% van de bevolking in de burgeroorlog is omgekomen. In Congo DR zijn in de laatste vier jaar 3,5 miljoen doden gevallen in de strijd tussen de verschillende groepen. In veel andere landen gebeurt hetzelfde. Op korte termijn zijn er de gewonden, doden en vluchtelingen en is de infrastructuur vernietigd. Op lange termijn zijn er veel mensen met ernstige lichamelijke handicaps en psychische trauma’s, die allen zorg behoeven. Om maar niet te spreken van de  gezondheidsproblemen door armoede, ondervoeding, ontbrekende gezondheidszorg, scholing, etc. Aids wordt versneld verspreid in een oorlog, door het seksueel geweld en door het verlies aan normen en waarden. In de landen ten zuiden van de Sahara leeft 7% van de wereldbevolking en 68% van alle HIV-positieven in de wereld. Vrouwen en meisjes hebben te maken met seksueel geweld. Ze worden verkracht of gedwongen tot prostitutie in de oorlog. Van de door strijders geronselde meisjes is 50%  HIV-positief. Veel van hen zijn jonge tieners. Men pleit bij conflicten voor corridors of peace om adequate gezondheidszorg te kunnen geven in de oorlogsgebieden. Vanuit de gezondheidszorg zijn er initiatieven voor het verwerken van het geweld na een oorlog. Beter is nog trachten vóór een conflict te deëscaleren, onder andere in Palestina, de Filippijnen en in ex-Joegoslavië.

 

Christien Mudde

Voor zover ik weet was er geen media-aandacht. Ook de opkomst viel me tegen, al waren er gelukkig wel jongeren. Dat neemt niet weg, dat er veel zinvolle besprekingen zijn gevoerd, ik ben met name wat wijzer geworden ten aanzien van de Aziatische situatie. Ook kan niet genoeg benadrukt worden dat de wereld-

vredessituatie bedreigder is dan ooit, er zijn in feite geen onderhandelingen meer, zoals nog wel ten tijde van (het einde van) de Koude Oorlog. De VS maken alleen de dienst uit en door de herverkiezing van Bush zullen die zich nog minder aantrekken van de rest van de wereld. Levensgevaarlijk. Verder merk ik, dat IPPNW aan aantrekkelijkheid heeft ingeboet door het gemis van een werkelijk charismatische en bezielende leider zoals met name Lown was.

 

Herman Spanjaard

Wat een stad, wat een ontwikkeling, wat een contrasten! De voorbereiding voor dit wereldcongres was zeer spannend. In april reisden Michael Christ (ex-directeur Central Office), Ian Maddocks en ik voor het eerst naar Beijing om het draaiboek en de financiën door te nemen. Belangrijke beslissingen ter verlaging van de kosten werden genomen. Toch wisten wij tot twee weken ervoor niet of wij het congres moesten afblazen of niet. Uiteindelijk kwamen er meer dan 400 deelnemers. Maar ja... boekhouden is op verschillende plaatsen anders, transparantie is daarbij in andere

systemen een uitdaging die tijdens het congres en de maanden erna een vermoeiend steekspel is geworden.

Velen maakten voor het eerst kennis met het land en hebben cultuur en landschap in de weken ervoor en erna op zich in laten werken. Het congres zelf maakte duidelijk dat wij op een kruispunt in de geschiedenis staan. Een kruispunt met meer onzekerheden dan tijdens de Koude Oorlog. Een kruispunt waarop allen die bewust in deze wereld staan een bijdrage moeten leveren, willen wij niet in de wapenwedloop tenondergaan. Een boodschap die steeds herhaald werd door elke spreker en elke workshop. Het was hartverwarmend weer velen van over de hele wereld tegen te komen. Te merken dat wij, hoewel met weinigen, toch niet alleen staan. Soms ‘eenzaam, maar niet alleen.’ Bjorn Hilt uit Noorwegen heeft de fakkel van het Europees vice-presidentschap overgenomen en is zeer actief met het organiseren en coördineren. De Europese website is uitgebreid en zal verder uitgebreid worden om activiteiten in alle landen te kunnen volgen (http://www.ippnw-europe.org/). Er was een gemotiveerde Nederlandse delegatie bestaande uit Margreet Bakker, Christien Mudde, Auke, Christien van der Heide en ondergetekende.

Een vernieuwings committee werd gevormd om de belangrijke knelpunten in de organisatie structureel op te lossen (financiën, dalend ledenbestand, profilering naar de buitenwereld, projectmatig werken en in Europa: nieuwe afdelingen in de nieuwe Europese landen vormen en de bestaande landsafdelingen versterken).

 

Een inspirerend congres. Noteert u alvast: 2006 Helsinki, 2008 New Delhi. Laten wij hopen dat onze activiteiten wereldwijd zullen bijdragen tot geslaagde wereldcongressen waar wij positievere geluiden kunnen laten horen.