Demonstraties in Amsterdam en Brussel

 

‘Stop de oorlog tegen Irak’

 

Op  zaterdag 15 februari werd ondermeer in Amsterdam en Brussel gedemonstreerd onder het motto 'Stop de oorlog tegen Irak' . Ruim 70.000 deelnemers in zowel Amsterdam als Brussel overtroffen zelfs de verwachtingen van de organisatoren.

Uiteraard waren namens de NVMP het voltallige Dagelijks Bestuur, een aantal leden en studenten aanwezig.  In Brussel liep een flinke delegatie van Artsen voor Vrede mee. Hieronder een impressie van de ervaringen die dag.

 

Jannes Mulder: We hadden voor de Bijenkorf afgesproken maar bij de Beurs van Berlage zat ik al vast. Gelukkig zag ik opeens Christien Mudde met haar uitstekend geformuleerde tekst op een groot NVMP-spandoek. 'Solidair met Iraakse Artsen die slachtoffers niet kunnen helpen'. Voor mij was deze NVMP-tekst een mentale opluchting. Ik ben mordicus tegen Bush cs maar van het anti-Amerikanisme moet ik weinig hebben. En achter 'Stop de oorlog tegen Irak' kan ik mij niet zomaar scharen want ik zal Kofi Annan volgen, mochten de VN ooit besluiten de oorlog tegen Irak te sanctioneren. Mijn neef, vredesactivist en wonend in New York stuurde een mail na afloop van hún 15 februari demonstratie. Zo'n internationaal signaal van grote bezorgdheid heeft invloed op de media en de politiek in de VS, zo verzekerde hij mij. Ik denk dat hij gelijk heeft.

 

Akke Botzen: Er waren zoveel ludieke teksten. Eén schiet me op dit moment te binnen: mad cowboy

disease. Het besef dat wereldwijd massa's mensen op de been waren gaf me het gevoel van een 'magnetisch veld rond de aarde'. Maar hopen dat het helpt.

Margreet Bakker: Aan de ene kant hoop ik dat we nog veel historische momenten mee mogen maken, aan de andere kant hoop ik dat het niet nodig is. Het gevoel van solidariteit dat uit alles bleek was hartverwarmend en zeker voor herhaling vatbaar. Als je dan leest dat er overal in de wereld met dezelfde intentie wordt gedemonstreerd, dan mag je hopen dat dit protest gehoord wordt. Het was zeker niet bedoeld als steunbetuiging aan Saddam en de zijnen, maar als steun-betuiging aan het Iraakse volk. De reden waarom er gedemonstreerd werd - geen oorlog in Irak en zeker niet in mijn naam - daarvan hoop ik nog steeds dat het een eenmalig evenement zal zijn.

 

Ilja Mooij: Ik maak me steeds kwader over de arrogantie van de VS en zo mogelijk ben ik nog kwader op ons demissionair kabinet, dat kritiekloos en zonder enige vorm van referendum achter ze aan hobbelt. Gelukkig blijken de protesten van de 15e wel enige indruk op Balkenende te hebben gemaakt en wordt hij wat genuanceerder in zijn uitspraken; maar al met al blijft de houding van de VS en van Nederland zorgelijk.

Ik had zelf alle afspraken afgezegd voor de 15e omdat ik vond dat ik moest demonstreren tegen deze oorlog. Ik wilde er zijn met mijn kind en mijn zwangere buik, omdat het hier om beslissingen gaat die de toekomst van mijn kinderen zal bepalen. Het was een geweldig gevoel om met zoveel duizenden gelijkgestemden op de Dam te staan en door de stad te lopen en het gaf mij absoluut hoop, zeker toen ik de nieuwsberichten over de wereldwijde massale demonstraties hoorde. Hopelijk luisteren de leiders van deze wereld naar de stemmen van het volk. We moeten als NVMP tegengas blijven geven, want bij een demonstratie houdt het niet op!

 

Christien Mudde: Ik heb de sticker: "NIET IN MIJN NAAM" op het raam geplakt. Een duidelijke tekst. Ik had het die zaterdag niet koud, ik was er op gekleed, stond tussen zoveel mensen dat we elkaar warm hielden en  werd warm van binnen door wat er gebeurde. Zoals Akke Botzen heel treffend zei: "We bevinden ons in een soort magnetisch veld rond de hele wereld, als je bedenkt, dat er nu overal gedemonstreerd wordt". Ik was ook opgetogen, dat er zoveel mensen waren!! In Luxemburg: 14.000, de grootste demonstratie daar ooit (vertelde de student die daar was en bij mij woont). En onze oude IPPNW-vriendin Jarmila Marsalkova uit Praag was zelfs blij met een optocht van 100 vooral jonge mensen, die tegen de daar heersende tendens in ook de straat op waren gegaan en die niet tot de oude communisten behoorden.

 

Ferry Zoutenbier: Voor het eerst met vrouw en dochter (en met haar vriendin en vriend), die nu zčlf actief koos om mee te demonstreren nadat ze als kleiner kind al meeging naar eerdere vredesdemonstraties. Heerlijk druk, had misschien toch op meer NVMP-leden gehoopt, al heb ik er nog wel een paar meer gezien, al wandelende, waarbij ik met het gezin geleidelijk aan meer afdreef van de NVMP-delegatie. Spandoeken die mij vooral zijn bijgebleven waren: 'Een echte patriot blijft thuis' en Loesje's onbegrip aangaande de USA: “Miljarden steken in defensie en toch altijd aan willen vallen”. Het interne effect was al goed. Goed om te merken dat veel mensen zich dusdanig zorgen maken dat ze er voor de (koude) straat op willen gaan. Nu het externe effect nog afwachten.