De Amerikaanse strategie: overwegingen en consequenties

 

Aanval op Irak

 

 

door: Karel Koster

 

Een aanval op Irak door de Amerikaanse strijdkrachten is in de komende vier maanden een permanente bedreiging.

Karel Koster van het Project on European Nuclear Non-Proliferation (PENN) zet hieronder de Amerikaanse redenen en achtergronden op een rijtje. Daarbij scheidt hij de propaganda van de ratio achter de aanvalsplannen. Ook wordt de Iraakse tegenstrategie bekeken.††

 

Amerikaanse oorlogsdoelen

De basis voor het Amerikaanse beleid wordt gevormd door een tweetal toespraken van President Bush, de State of the Union in januari waarin hij een Axis of Evil definieerde (Irak, Iran en Noord Korea), plus zijn toespraak te West Point op 1 juni, waarin hij verklaarde dat vanaf nu pre-emptive war Amerikaans beleid was. Dat wil zeggen dat als een staat ergens ter wereld een dreiging vormt, dan beschouwt de VS het als haar goed recht om dat land aan te vallen, voordat er enige oorlogshandeling tegen de VS heeft plaatsgevonden. Daarnaast moet ook nog genoemd worden het Nuclear Posture Review, het dit voorjaar deels uitgelekte document over de Amerikaanse nucleaire doctrine: daarin wordt expliciet de mogelijkheid opengehouden om zelf eerst met kernwapens aan te vallen. De belangen van de VS, waarvan de rechtervleugel van de Amerikaanse regering vindt dat die op het spel staan, zijn ruwweg te verdelen in een drietal categorieŽn: ideologische, materiŽle en geopolitieke. Bovendien speelt het door president Eisenhower erkende militair-industrieel complex een belangrijke stuwende rol in het algemeen. Elke oorlog is zinvol voor deze lobby.

 

a) Ideologisch

De ideologische oorlog van de VS heeft twee componenten, die allebei een rol spelen. Ten eerste de oorlog tegen het terrorisme, gebaseerd op de noodzaak van de VS om zich te beschermen tegen de daders van de 11 september-aanslagen. Ten tweede de culturele oorlog tegen een deel van de islam dat zich tegen de westerse globaliserende krachten keert. In de propaganda oorlog bestaat de neiging om de twee aanvalsassen door elkaar te halen.

 

De oorlog tegen het terrorisme

De oorlog tegen het terrorisme dient als legitimatie voor een groot aantal Amerikaanse beleidsstappen, zowel in binnen- als buitenland. Deze oorlog werd ingezet als Amerikaanse reactie op de aanslagen van 11 september en had als doel het opsporen en vernietigen van het Al Qaeda netwerk. Hoewel dit netwerk vaak als een gecentraliseerde organisatie wordt afgeschilderd, lijkt het eerder op een los verband van individuen en afzonderlijke organisaties die elkaar op ad hoc basis ondersteunen. De oorlog tegen guerillaís zoals die van Al Qaeda of aanverwante organisaties moet dan ook grotendeels onconventioneel worden gevochten, het is in wezen een politie- en inlichtingendienstoperatie die deels gericht is op de (sociaal-politieke) omgeving van de vermoede locatie van de guerillaís. In het geval van een internationaal opererend netwerk van guerrillaís is de operatie ook niet gebonden aan een geografische locatie. De leiding van Al Qaeda heeft zich immers grotendeels in veiligheid gebracht. Het is echter wel mogelijk om onder het mom van terrorisme-bestrijding andere politieke doelen na te streven. Zo was de aanval op het door de Taliban gecontroleerde Afghanistan ook bedoeldom de Amerikaanse invloed in Afghanistan en centraal AziŽ veilig te stellen. Zulke doelen spelen ook een cruciale rol bij de aanval op Irak.

 

Oorlog tegen Islam

Er is echter een andere ideologische component die te maken heeft met de voedingsbodem voor terrorisme. Dit is verbonden met de algemene ideologische strijd tussen de American way of life (eigenlijk ook de Europese) en een deel van de islam dat zich afzet tegen de moderniteit, tegen de globalisering van de westerse economische macht. Hoe sterk die tegenstand is valt moeilijk te zeggen. Ze is niet alleen gebaseerd op de vermeende religieuze superioriteit van bepaalde stromingen in de islam, maar is ookeen reactie op een aantal kanten van het Amerikaanse beleid: de onvoorwaardelijke steun voor IsraŽl tegen de Palestijnen plus de voortdurende aanwezigheid en ontplooiing van de Amerikaanse militaire macht en economische invloed in de Golfregio en nu ook in centraal AziŽ.

 

De crux is dat de oorlog tegen het terrorisme niet gewonnen kan worden zonder dat de voedingsbodem ook wordt verslagen. Dit is echter alleen mogelijk als er ergens een grote aantoonbare overwinning kan worden gehaald, niet alleen strikt militair, maar ook politiek. Irak biedt de mogelijkheid om zo een overwinning te behalen op een belangrijke staat in de islamitische wereld, ondanks de bijzonder hoge risicoís die verbonden zijn aan deze oorlog.

 

b) Materieel - olie

De materiŽle reden voor de oorlog is de kwestie van controle over de wereld-olievoorraden. Het gaat niet alleen om de aanvoer van olie naar de VS maar ook om de controle over de olietoevoer naar alle potentiŽle concurrenten van de VS, waaronder Japan, China en Europa. Op de kortere termijn speelt het belang van de olieprijs en de mogelijkheid om die te manipuleren. Cruciaal is de Amerikaanse voorwaarde dat de regeringen die in de olieleverende landen aan de macht zijn, pro-Amerikaans zijn. Denieuwe regering van Irak moet dan ook een pro-Amerikaanse oliepolitiek voeren. Een verdergaande materiŽle rationale ziet de oorlog als een uitvloeisel van de druk die door de militair-industriŽle lobby op de VS-regering wordt uitgevoerd (dat wil zeggen om een oorlog te beginnen om zodoende veel meer materiaal af te zetten). Een meer omvattende theorie beschouwt de oorlogseconomie als een manier om een binnenlandse economische crisis te omzeilen.

 

c) Geopolitiek

De basis van de internationale politiek van de VS is dat het geen concurrent, ofcombinatie van concurrenten duldt, zeker niet in strategisch belangrijke gebieden. Dit werd al in de negentiger jaren door de huidige onderminister van defensie Wolfowitz geformuleerd en is nu bevestigd in de National Security Strategy van president Bush. Optreden tegen zo een concurrent is dan een noodzaak,waarbij wel een legitimatie gezocht moet worden. Dit betekent bijvoorbeeld dat de proliferatie van massavernietigingswapens (Weapons of Mass Destruction - WMD) een cruciale zaak is voor elke Amerikaanse regering, aangezien daarmee het monopolie op WMD van de kernwapenstaten kan worden aangetast en de handelingsvrijheid van de VS kan worden beÔnvloed.

 

De bedreiging van Amerikaans grondgebied door massavernietigingswapens is een steeds terugkerend thema in de rationalisatie voor het bouwen van een raketschild en het Ďrechtí van de VS om als eerste aan te vallen. De Amerikaanse propaganda heeft het steeds over een scenario waarbij Irak massavernietigingswapens levert aan terroristen die de VS kunnen bedreigen (uiteraard wordt veelvuldig naar de aanslagen van 11 september gewezen). Het is moeilijk in te schatten hoe groot deze dreiging is: het lijkt niet rationeel voor Saddam Hoessein (SH) om de controle over zijn massavernietigingswapens weg te geven: dat kan zich ook tegen hem keren. Het is waarschijnlijker dat hij ze houdt voor eigen gebruik. Deze redenering berust op de tegenstellingen tussen seculiere dictators zoals Saddam Hoessein en de sterk religieus gedreven beweging waaruit Al Qaeda voortkomt. Het is mogelijk dat deze twee krachten desalniettemin tot een soort monsterverbond komen tegen de ĎGrote Sataní (de VS). Volgens een CIA-rapport zou dit vooral gebeuren als een aanval op Irak de positie van SH in gevaar brengt. Deze samenwerkingshypothese vormt de essentiŽle brug tussen de beperkingen van het Iraakse WMD-arsenaal en de methodiek gebruikt voor terroristische aanslagen.

 

De deskundigen zijn echterverdeeld over de mate van ontwikkeling van de Iraakse massavernietigingswapens in hoeverre die een bedreiging vormen voor de VS. In ieder geval is die nauwelijks geloofwaardig met de bestaande wapensystemen van Irak. Mogelijkerwijs zijn er een aantal draagraketten die net IsraŽl kunnen bereiken met een biologische of chemische kop. IsraŽlische legerleiders zijn hier kennelijk niet van overtuigd. Daarnaast zijn er ook berichten geweest over onbemande vliegtuigen uitgerust met sproeiinstallaties geschikt voor het inzetten van chemische en biologische wapens. De basis voor deze technologie werd gelegd door uitgebreide leveranties van WMD-technologie door westerse landen en de Sovjet-Unie in de loop van de tachtiger jaren.

 

Iraakse oorlogsdoelen

De Iraakse regering heeft als centraal doel het overleven. Dat betekent in eerste instantie een oorlog vermijden, omdat een oorlog of de nasleep daarvan het risico inhoudt van een omverwerping van het bewind. Als een oorlog toch wordt gevoerd dan is het van belang om een strategie toe te passen die een aftocht mogelijk maakt, of om eventueel wraak te nemen, dat wil zeggen de prijs voor de VS en haar bondgenoten zo hoog mogelijk te maken.

 

a) Politiek

Centraal doel is de overleving en het aan de macht blijven van het regime. Om dat te bewerkstelligen zal SH een rationeel overlevingsbeleid volgen en dat betekent dat de militaire politiek ondergeschikt is aan dit basisprincipe. Een aanval op Amerikaanse belangen of op IsraŽl zou gelijk staan aan zelfvernietiging, vanwege de bereidheid van die landen om kernwapens te gebruiken. Gezien de beperkte machtsmiddelen is Irak dus militair in het strategisch defensief. Op politiek strategisch niveau zal SH een offensieve strategie voeren, om het internationale draagvlak voor een oorlog te verkleinen. Dit beleid zal gecentreerd worden op het manoeuvreren rondom de IsraŽl/Palestina kwestie, omdat de tegenstrijdigheid van het internationale beleid daar het duidelijkst tot uiting komt. Dat wil zeggen de niet-uitvoering van VN-resoluties aangaande ontruiming van de bezette gebieden en het uitblijven van maatregelen daartegen, vergeleken met de jaren- durende sancties en de andere strafmaatregelen tegen Irak. Omdat deze tegenstrijdigheid grote weerklank vindt in een groot deel van de wereld, is het van primair belang voor de Iraakse regering om dit naar voren te halen.

 

Verder is het aanhalen van relaties met de omringende landen van groot belang. Zo worden er bijvoorbeeld stappen naar een verzoening met Iran ondernomen: dat land is gevoelig hiervoor omdat ze het logische volgende doel is voor de Amerikaanse politiek.

 

b) Oorlogvermijding

Dit is alleen mogelijk als de bondgenoten van de VS zich daadwerkelijk tegen de oorlog keren en er binnen de VS grote tweespalt ontstaat over de aanval. Deze twee sporen liepen via de VN en het Amerikaanse Congres (zie hieronder).

Grote tegenstand komt vooral vanuit Rusland en Frankrijk om de volgende redenen: olie en andere schulden uit het verleden. Beide landen hebben in het verleden op grote schaal wapens geleverd aan Irak en moeten hiervoor nog steeds betaald worden. De regering van Saddam Hoessein heeft zichzelf hieraan verbonden. Een nieuwe pro-Amerikaanse regering zou dit misschien niet doen.

 

Precedentwerking

Hoewel beide landen pragmaties kunnen zijn in het steunen van een VN- resolutie in ruil voor Amerikaanse concessies (compensatie door de VS voor de verloren schulden, en garanties over Russische deelname aan de investeringen in de Iraakse olie-industrie bijvoorbeeld) is er een probleem van precedentwerking: de VS krijgt een legitimatie voor het zelf-verklaarde beleid om overal waar zij dat noodzakelijk acht, unilateraal in te grijpen. Dit is vooral voor China van belang, omdat dit land op een termijn van 20/30 jaar de voornaamste rivaal van de VS zal worden. Het nu expliciet afgekondigde beleid van de VS impliceert dat bij zo een ontwikkeling China doelwit van de VS wordt.

 

Gevolgen van een oorlog

De strategie die door de Amerikanen gebruikt wordt hangt volledig af van hun inschatting van de gevolgen en of die gevolgen hanteerbaar zijn. Die gevolgen zijn te onderscheiden in die van de korte en van de middellange termijn. De korte termijn-gevolgen hebben onmiddellijk invloed op de manier waarop de oorlog gevoerd wordt, de lange termijn-gevolgen zijn vooral politiek en economisch.

a) Korte termijn-gevolgen

Inzet massavernietigingswapens

Door een aantal Amerikaanse deskundigen wordt gesteld dat Irak op het gebied van chemische, biologische en nucleaire wapens actief was en is. Bovendien heeft Irak ook de beschikking over een aantal draagsystemen om die wapens naar een doel te brengen. Kort gezegd wordt gesteld dat de Iraakse strijdmacht nog steeds beschikt over aantallen chemische wapens in de vorm van vliegtuigbommen en artilleriegranaten, biologische wapens zou kunnen produceren maar geen middel heeft om deze op een militair zinvolle manier naar het doel te brengen, en over een kernwapen beschikt mits het van elders de noodzakelijke splijtstof ontvangt.

 

Het kernwapen zou alleen per vliegtuig kunnen worden ingezet, de chemische wapens misschien ook via een Scud-raket (het kon in 1991 niet). Er is onduidelijkheid over de inzetbare voorraad Scud-raketten: men schat het aantal in de tientallen, met als laagste inschatting negen stuks. De voorraad beperkt inzetbare massavernietigingswapens zou gebruikt kunnen worden op tactisch operationeel niveau tegen Amerikaanse troepenconcentraties in naburige landen of in Irak zelf, of strategisch tegen IsraŽl om een reactie van dat land uit te lokken die vergaande politieke gevolgen zou hebben in het hele Midden- Oosten.

 

Vooral vanwege deze tweede strategische optie zal de eerste fase van een Amerikaanse aanval op Irak als hoofddoel hebben het vernietigen van de WMD en alle ondersteunende infrastructuur (vooral de bevelsstructuur), plus de draagsystemen en afvuurinstallaties. De Iraakse reactie hierop is bepalend voor de verdere strategische keuzes van de Amerikanen.

 

b) Lange termijn gevolgen

Als SH ervanuitgaat dat de zaak verloren is kan hij beslissen om op een andere manier schade aan het Westen toe te brengen: namelijk door zoveel mogelijk olievelden te vernietigen. De gevolgen voor de olieprijs zullen verstrekkend zijn: een verhoging die onmiddellijk zal doorwerken in de wereldeconomie. Daarnaast is er een cruciaal economisch probleem: wie gaat voor de oorlog betalen? Een schatting afkomstig van de Congressional Budget Office in de VS heeft het over een minimum van 21 miljard dollar voor een luchtoorlog van een maand, en een maximum van 272 miljard dollar voor een grondoorlog van drie maanden plus een bezetting van 5 jaar, die momenteel alleen door de VS zal worden betaald.

 

c) Belangrijke factoren bij hetdoorzetten van de aanval

 Fysiek: het weer is van groot belang. Zandstormen (najaar) verhinderen een deel van de luchtaanvallen. Grote zomerhitte maakt het opereren van grondtroepen in beschermingspakken (tegen biologische en chemische wapens) bijzonder moeilijk. Dit is uiteraard vooral van belang als een aanval het gebruik van grote aantallen troepen behelst. De beste weersomstandigheden vallen in de periode november- februari.

 De Iraakse oppositie. Deze is vanouds sterk verdeeld en heeft uiteenlopende belangen. Met name de Koerden hebben groot belang bij het niet verslechteren van hun positie onder een nieuwe regering.

Opstelling Amerikaanse bondgenoten: de officiŽle opstelling van een aantal bondgenoten, waaronder vooral Duitsland en in mindere mate Frankrijk, is voorlopig nog afwijzend

Publieke opinie. Een begin september bekend gemaakt internationale opiniepeiling in een zestal NAVO-lidstaten, inclusief de VS en Nederlandgaf aan dat er in juni grote steun was voor een eventuele aanval op Irak, mits gesteund door de Veiligheidsraad. Het bekendmaken van de resultaten was duidelijk bedoeld om de meningsvorming te beÔnvloeden: niet zozeer voor een oorlog, maar voor het behouden van de transatlantische band in de besluitvorming naar zo een oorlog.

VN: een belangrijke kwestie voor de westerse bondgenoten was of een nieuwe VN-resolutie noodzakelijk was als juridische dekking voor een aanval op Irak. De Amerikaanse regering beweerde eerst dat het kan volstaan met al bestaande resoluties (over het opgeven van WMD), maar toen het vanaf de toespraak van

president Bush in de Algemene Vergadering op 12 september de VN-lijn volgde streefde het naar de totstandkoming van een vergaande resolutie in de Veiligheidsraad die militair ingrijpen mogelijk maakt. Zoín resolutie werd op 8 november na wekenlange onderhandelingen tussen de Amerikanen en de Fransen en Russen, aangenomen. Dat kon alleentoen de Amerikanen zeker waren dat Frankrijk, China en Rusland geen gebruik zouden maken van hun vetorecht. Een rede daarvoor zou worden gevormd door hun substantiŽle economische belangen in Irak, die door een nieuwe pro-Amerikaanse regering niet zouden worden erkend. Wellicht heeft de VS nu wel garanties hierover gegeven.

 

De nu aangenomen resolutieis gericht op het afdwingen van een vťrgaand inspectieregime om massavernietigingswapens en draagsystemen op te sporen, waarbij elke Iraakse tegenwerking wordt beantwoord met vťrgaande maatregelen (serious consequences).

 

Op twee kernpunten heeft de Amerikaanse regering haar zin gekregen:ten eerste is er geen tweede resolutie noodzakelijk om een oorlog tegen Irak te beginnen. Er is wel een ingebouwde procedure waarbij het inspectieteam bij problemen terugrapporteert aan de Veiligheidsraad, die vervolgens over deze problemen vergadert. De resolutie laat de mogelijkheid open voor de VS om naar eigen goeddunken militair in te grijpen. Het proces is ingebed in een tijdschema dat uitgebreide terugrapportage vereist eind februari. Omdat geen verdere resolutie is vereist, is er ook geen verdere gelegenheid voor de andere permanente leden van de Veiligheidsraad om hun vetorecht te gebruiken.

De manier waarop het inspectieteam (UNMOVIC) haar werk gaat doen is van groot belang. De resolutie heeft ook een aantal bepalingendie het mogelijk maken om extra bewaking in te zetten voor de inspecteurs, en om Iraakse wetenschappers tot overlopen aan te moedigen. In feite zijn er, gedekt door de resolutie, vele mogelijkheden om een confrontatie met de Iraakse regering uit te lokken.

 

 

Meningen

a) Argumenten voor de aanval

De Iraakse bevolking wil het.

Volgens woordvoerders van het Iraakse verzet zal een serieuze aanval op Irak de onmiddellijke instorting van het regime tot gevolg hebben; het leger zal in opstand komen en zelf SH omverwerpen (hierop is een deel van een mogelijke Amerikaanse strategie gebaseerd).

Bedreiging WMD reŽel, inspectie-regimes zijn niet aanwezig.

Volgens een deel van de wapeninspecteurs van de UNSCOM moet het inspectieregime hersteld worden om te controleren of Irak nog steeds be-zig is met het bouwen van WMD. Daarom is hervatting van de inspecties noodzakelijk, zo niet dan moet SH worden omvergeworpen.

SH begint straks weer oorlog, vergelijkbaar met de dertiger jaren, Hitler. Sommige experts vergelijken de activiteiten van de Iraakse regering met die van de Duitse regering na de Eerste Wereldoorlog: toen werd er ook in het geheim weer een leger opgebouwd, een proces dat onder Hitler versnelde en leidde tot oorlog.

Transatlantische relatie

Sommige Atlantische politici betogen dat meedoen met de VS de enige manier is om het unilateralistische

beleid van de VS in toom houden. Vandaar ook hun pleidooien om de NAVO in stand te houden.

Oorlog tegen het terrorisme

Irak heeft een nauwe relatie met Al Qaeda en is dus een bron van terrorisme, net als Afghanistan onder de Taliban.

 

b) Argumenten tegen de oorlog

Internationaal onwettig

Er is sprake van een aanvalsoorlog (tenzij VN-resolutie?) op een land, op dubieuze gronden. Het schept een gevaarlijk precedent voor toekomstige gevallen.

Onvoorspelbare gevolgen

Een groot deel van de islamitische wereld kan zich tegen de VS en het Westen keren. Dat kan doorwerken in handelsrelaties, investeringen en het stelsel van internationale veiligheidsverdragen. Een aantal landen zou kunnen besluiten dat alleen WMD enige bescherming geven tegen Amerikaanse aanvallen, en die ook gaan ontwikkelen, in weerwil van de daarover afgesloten verdragen. Dit proces is sowieso al in werking vanwege het unilaterale optreden van de VS op dit terrein: chemische wapenverdrag, biologische wapenconventie, raketschild aanleg, afschaffing van ABM verdrag, niet-ratificatie van teststopverdrag.

Toename terrorisme

De situatie in de bezette gebieden en IsraŽl breidt zich uit naar de hele Westerse wereld als gevolg van

rekrutering die gebruikt maakt van de beeldvorming van de Iraakse bevolking als slachtoffer van de Amerikaanse militaire operaties; olieprijs kan zodanig stijgen dat er een wereldwijde recessie volgt, zeker als de olievelden vernietigd worden.

Acceptatie van deze aanval betekent dat elk ander land dat door de VS wordt aangewezen kan worden aangepakt. Sowieso Iran en Noord-Korea, maar wie nog meer? Alle landen die misschien potentiŽle WMD-wapens hebben? Het wordt dus een jungle waar de Amerikaanse wet van de sterkste geldt.

Onvermijdelijke negatieve gevolgen voor Iraakse bevolking

In Afghanistan zijn door de bijkomende (collateral damage) gevolgen 3500 doden gevallen. Als er in de Iraakse steden wordt gevochten zal dit een veelvoud zijn. Daarnaast wordt de door de jarenlange sancties al ontwrichte samenleving nog ernstiger beschadigd (indirecte doden, armoede).

 

Conclusies

1. Het is op dit ogenblik onduidelijk of het besluit tot een aanval daadwerkelijk genomen is.

2. Het debat hierover binnen de Amerikaanse regering lijkt te zijn gewonnen door de haviken, met dien verstande dat de weg naar oorlog via de VN loopt.

3. Desalniettemin worden wel voorbereidingen getroffen om een aanval uit te voeren: deze bestaat uit het uitwerken van een aantal mogelijke aanvalsstrategieŽn, het bewerkstelligen van een Iraakse alternatieve regering en het onder druk zetten van de bondgenoten voor een of andere vorm van steun.

4. Het risico dat de WMD-bevelhebbers hun wapens gebruiken door van tevoren gegeven instructies op te volgen betekent dat een cruciaal element van elke aanval zal bestaan uit het onmiddellijk vernietigen van deze eenheden. Het is onwaarschijnlijk dat dit kan plaatsvinden met volledige zekerheid.

5. De vraag is of de regering Bush de (eventueel passieve) steun van de bondgenoten noodzakelijk acht (bijv. financiŽle steun, die in de Golfoorlog van 1991 noodzakelijk was). De toespraak van Bush suggereert dat een veto van een lid van de VN zal worden genegeerd. Er zijn nog vraagtekens over de Russische, Chinese en Franse posities.

6. De weersomstandigheden voor het gebruik van grote aantallen grondtroepen en optimale luchtsteun beperken de periode waarin kan worden aangevallen. Januari/februari is optimaal (koeler, minder zandstormen) voor een grondaanval, maar het hangt af van de gekozen aanvalsstrategie.

7. De gekozen strategie zal de risicoís voor de Amerikaanse troepen zoveel mogelijk beperken (omdat de steun voor de oorlog in de VS om zal slaan in het tegendeel zodra er veel Ameri-kaanse doden vallen). Dit impliceert zo weinig mogelijk stadsgevechten ofvoetpatrouilles en een grote afhankelijkheid van technische hulpmiddelen en vuurkracht.

8. Mochten de bondgenoten hun oppositie staken dan is hun indirecte steun van belang: bijvoorbeeld het verzorgen van de aanvoer van Amerikaanse troepen via Europa naar Turkije, lucht en zeetransport, misschien indirecte luchtsteun, tankers, vliegtuigen, marineschepen. Verder gebruik van IsraŽlische vliegvelden. Gesprekken over de formalisering van zulke steun werden mogelijkerwijs eind september gevoerd tijdens een informele ministerraad van de NAVO.Amerikaanse troepen die naar Irak gaan kunnen vervangen worden door bondgenootschappelijke eenheden.

9. Een alternatieve Iraakse regering is een minimale voorwaarde om aan te vallen, omdat deze zeer snel in Bagdad moet worden geÔnstalleerd, na eerst al elders in Irak te zijn gevestigd. De vraag is dan of onmiddellijkedeelname van de Koerden daarvoor noodzakelijk is. Een mogelijk alternatief is een Amerikaanse militaire gouverneur.