De ondraaglijke naïviteit

van de promotors van wapens en geweld

 

Door Jef De Loof

 

Ook vandaag nog, lang na de koude oorlog, worden mensen die zich inzetten voor vrede, die zich verzetten tegen de toenemende bewapening en geweldcultuur, door sommigen met argwaan en misprijzen bejegend, tot dwaze naïevelingen en ondermijners van het eigen ‘kamp’ uitgeroepen. 

 

Journalisten die hun normale schrijfstijl kwijtraken als ze het over de vredesbeweging hebben, politici die denken met gevaarlijk wild te doen te hebben als ze vredesactivisten aan het werk zien, mensen die zich bedreigd voelen in hun geloof of volksaard en niets liever zouden hebben dan een nieuwe kruistocht om de vijand volledig uit te roeien of gewoon angstige mensen, die van jongsaf op school, in hun vaderlandse geschiedenis, en later langs de media misleid werden en geloven dat meer wapens meer veiligheid betekenen.

 

Toegegeven, in vroegere tijden kon je sommige vredesactivisten en zeker de echte pacifisten enige wereldvreemdheid en naïviteit toeschrijven. Zij waren echter de voorlopers, de enigen die vanuit een sterk geloof in vrede de eerste tekens zagen van een nieuwe tijd waarin een blijvende vrede kon bereikt worden.  Ze hebben deze evolutie met al hun kracht tegen alle onbegrip en onwil helpen versnellen.

 

De tijden zijn inderdaad aan het veranderen. Niet dat er vandaag al vrede is op aarde. De eerste stap is echter gezet. De god van de oorlog verliest stilaan zijn absolute macht. Dit komt in de eerste plaats door een kritischer houding van de burger. De burgers zo manipuleren dat ze allen samen vrijwillig gaan opstappen voor vaderland of geloof in een oorlog is in het grootste deel van de wereld onmogelijk geworden. Indoctrinatie kan nog opzwepen, kan haat aanwakkeren, maar alleen als door het wangedrag van de tegenstrever al een basis werd gelegd voor die haat.

 

Ook de ethische normen zijn geëvolueerd. De meester-slaaf verhouding, de absolute gehoorzaamheid in het leger, de totale kritiekloze dienstbaarheid aan een centraal gezag, is niet meer van deze tijd. De individuele verantwoordelijkheid, tegen elk gezag zelfs tegen het militaire Befehl in, werd na Nürnberg duidelijk vastgelegd. 

 

Komt daarbij dat de internationale opinie stilaan meer invloed krijgt.

Je kunt misschien nog zonder toestemming, of tegen het advies in van de Verenigde Naties een land aanvallen, maar uiteindelijk zal dit je isoleren binnen de internationale gemeenschap, je veiligheid meer dan tevoren in gevaar brengen en je positie in de toekomst sterk verzwakken.

 

Daarom getuigt de huidige opstelling van de Amerikaanse regering, met haar negeren of opzeggen van internationale verdragen, haar absolute prioriteit voor de bewapening waardoor de wapenwedloop weer wordt gestimuleerd en haar oorlogsdreiging tegenover de zogenaamde schurkenstaten, van een ontstellende, wereldvreemde naïviteit. Men kan militair en economisch veruit het sterkste land ter wereld zijn, maar geloven dat men zo sterk kan worden dat de hele wereld gehoorzaamt, dat niemand nog zal reageren, dat zelfs terroristische aanvallen hierdoor kunnen uitgeschakeld worden, is onbegrijpelijk

 

Gevaarlijkst van al is de nieuwe politiek in verband met kernwapens.  Internationale afspraken om het aantal en gebruik van kernwapens af te remmen, ooit na langdurige besprekingen afgesloten, worden opgezegd of niet uitgevoerd. Maar veel erger:  het onderzoek naar nieuwe, kleinere kernwapens krijgt de voorkeur. Op die manier gaat het kernwapen over van afschrikkingswapen naar het gebruik ervan in een conventionele oorlog, iets wat alleen maar de verspreiding van de kernwapens zal bevorderen en de op dit ogenblik onwaarschijnlijke kernoorlog tot een realiteit zou maken.

Hadden India en Pakistan over die ‘mininukes’ beschikt, dan zouden ze die zonder twijfel hebben gebruikt, waar ze nu de veel zwaardere atoombommen niet durfden gebruiken en geen oorlog beginnen uit schrik voor de eigen collateral damage.

 

Het opvoeren van de zware wapenkracht zal bij gebruik van deze wapens misschien hier en daar een tijdelijk succes mogelijk maken, maar bij elk gebruik weer massa’s mensen tot nog meer haat tegenover het Amerikaanse volk drijven. Het zaad voor nieuw en meer terrorisme.

Het laatste beetje invoelen in wat de rest van de wereld denkt zijn de Amerikanen kwijt, als ze bijvoorbeeld niet beseffen dat een invasie in Irak alleen zware negatieve gevolgen kan hebben

 

En zo komen we tot de kern van de zaak. De Verenigde Staten, evenmin als de huidige leiders van andere landen waartegen terroristische aanslagen worden gepleegd, vragen zich af hoe het komt dat zij het mikpunt zijn van die herhaalde aanvallen. In hun simplistische opdeling van de wereld in goeden en kwaden, een Western-film waardig, gaan zij ervanuit dat zijzelf vanzelfsprekend tot de goeden behoren en wie zich tegen hen verzet tot de kwaden, tot de as van het kwaad. En zoals het in een goede Western past, zullen zij die slechteriken vernietigen, natuurlijk met de wapens en de hulp van God. Dat is er zo ingepompt, van jongsaf, op de school, met de dagelijkse groet aan de vlag en aan God.

 

Joe Modaal twijfelt geen ogenblik aan de goede bedoelingen van zijn eigen land, dat belaagd wordt door hen die alleen kwade bedoelingen hebben. En is ervan overtuigd dat het bezit van de beste wapens een geschenk is van God aan zijn trouwe volgelingen.

 

In de Verenigde Staten leven vele zeer verstandige, evenwichtige, onbaatzuchtige en open mensen.

Op dit ogenblik wordt hen het zwijgen opgelegd door Joe Modaal, aangevoerd door Bush en de meerderheid van zijn regering. Arrogant, zelfzuchtig, eigengereid en onbetrouwbaar.

 

Laat ons hopen dat we binnen korte tijd opnieuw de stem van de weldenkende Amerikaan mogen horen.

 

Tegen terrorisme is maar een enkel verweer: de oorzaak van dat geweld uitschakelen, de reden tot haat die aan de bron ligt van elke terroristische actie zoveel mogelijk neutraliseren. Zich door onbaatzuchtige, niet-paternalistische hulp geliefd maken. 

 

Denken dat je geweld uitschakelt door nog meer geweld, dat is pas getuigen van naïviteit.