Studentenbeweging steeds prominenter aanwezig in IPPNW als geheel

 

Wereldcongres IPPNW Washington

 

 

Door Marieke Blokzijl

 

Mei 2002 in Washington... het wereld congres van IPPNW.

De vorige nieuwsbrief stond vol met indrukken van deze indrukwekkende bijeenkomst. Voor mij een pijnlijke confrontatie. De deadline gemist, waardoor nog geen verslag van de studentenactiviteiten in Washington! Terwijl juist de IPPNW studentenbeweging een zeer actieve groep is die steeds prominenter aanwezig is in IPPNW als geheel. Welnu, nog even een keer terug naar mei 2002 ...

 

Zoals ook in Parijs twee jaar geleden, hadden we ook dit keer weer het voorrecht van een studenten-preconference! Dus terwijl het grote hotel in Washington DC langzaam volstroomde met wereldcongresgangers, waren wij met een groep van zo’n 80-90 studenten reeds bezig met het uitwisselen van activiteiten; discussieerden we over het conflict in het Midden Oosten en volgden verschillende zelf georganiseerde werkgroepen.

De groep bestond voornamelijk uit Amerikaanse studenten, maar al met al waren er toch ook ongeveer 35 niet-Amerikanen , uit o.a. Japan, Costa Rica, El Salvador, Filipijnen, Pakistan, India, Zambia en Europa (zowel oost als west waren redelijk vertegenwoordigt).

 

Voor mij weer veel oude bekende gezichten, die net als ik nu toch echt het eind van de studie naderen. Heel bijzonder, om met al onze verschillende achtergronden en nationaliteiten toch zo dicht bij elkaar te staan, verbonden in onze IPPNW-activiteiten. Al werd het ook weer schrijnend duidelijk dat actief zijn binnen IPPNW niet overal op de wereld even makkelijk is. Voor mij betekent dit lesgeven aan medisch studenten over de gevolgen van oorlog op gezondheid, hen bewust te maken van de link tussen mensenrechten en gezondheid en me in te zetten deze problematiek in het medisch curriculum te krijgen. Terwijl dit bijvoorbeeld voor mijn vriend Ernest uit de Filipijnen, met dezelfde idealen betekent dat hij nu in eigen land, met gevaar voor eigen leven, midden in een al 20 jaar bestaand gewapend conflict tracht rehabilitatie-projecten voor kinderen op te zetten. Een moeizaam, soms hartverscheurend proces, waarbij hij al een keer ontvoerd is door rebellen.

 

Naast alle oude bekende gezichten waren er toch ook heel veel nieuwe, gemotiveerde enthousiastelingen, die hun energie inbrengen en die veel leren van de ervaring van de anderen. Ook was het heel goed om zoveel Amerikaanse studenten te spreken en te horen van hun activiteiten en van hun geworstel om hun medestudenten wat politieker bewust te krijgen. Dit doet je weer beseffen hoe belangrijk het is om samen te werken! Zij hadden er geen idee van dat wij in Europa met onze IPPNW-activiteiten ook moeite hebben medestudenten te prikkelen en te bereiken. Ook hebben we in  Europa zo makkelijk ons oordeel klaar over Amerikanen en dan zou het juist goed zijn om ook als studenten meer samen te doen met de PSR-studenten! Ja, weer genoeg ideeën om uit te werken.

 

Een project dat nu een jaar gedraaid heeft en zeer succesvol is gebleken, geeft aan bovenstaande meteen een actieve invulling, namelijk het Nulclear Capital’s Project. Hierbij gaat een groep internationale studenten naar de verschillende Nuclear Power States om daar met medestudenten te praten over de nucleaire wapens en te onderzoeken, d.m.v. enquêtes, hoe de bereidheid is de nucleaire wapens straks te ‘erven’ als deze studenten als volgende generatie in de leidinggevende functies zullen stappen. Inmiddels is deze groep in Moskou, Parijs, India en Pakistan geweest en blijkt dit concept zeer succesvol, zodat in de komende twee jaar meer Nuclear Capitals bezocht zullen worden, waaronder de VS en UK. Als Nederlandse studentendelegatie hebben Wietske, Ester en ik tijdens de studenten-pre-conference de werkgroep Peace Education of  Global Health Education verzorgd. Dit is immers ook waar wij ons in Nederland hoofdzakelijk mee bezig houden. En tijdens het wereldcongres zelf hebben we (de commissie Onderwijs en Wetenschap vertegenwoordigend) samen met Mike Rowson van Medact en Chris Willott van IHMEC (International Health & Medical Education Centre) ook een workshop Global Health Education verzorgd, welke erg succesvol was. De congresgangers die op deze workshop afkwamen, bleken hoofdzakelijk zelf ook global health-docenten te zijn en resulteerde de workshop uiteindelijk in het uitwisselen van ervaringen, lesmethodes en gebruikt materiaal. Zeer inspirerend!

 

Het wereldcongres als geheel heb ik als zeer motiverend en inspirerend ervaren. Jammer dat het zo ver weg was en zo duur, en er maar zo weinig NVMP-ers waren. Want het blijft een ervaring je onder zoveel ongeveer gelijkgestemde zieltjes te begeven, te horen en te zien hoe ieder daar voor zich een invulling aan geeft. Ook om zoveel boeiende sprekers te horen: Joseph Rotblat, dik in de negentig, die de hele nucleaire geschiedenis vanaf het begin heeft meegemaakt; David Suzuki, een geneticus en environmentalist, die een vlammend betoog hield over de mens met oogkleppen die zich niet lijkt te willen realiseren wat we met onze eigen natuur, voedingsbodem en leefmilieu aan het doen zijn; de natuur, weggecijferd uit economische modellen en een kind uit de grote stad, dat vandaag de dag niet meer weet dat aardappelen op het land groeien voordat ze uit de supermarkt komen. Zo waren er veel interessante mensen om naar te luisteren.

 

Boordevol energie en wilde plannen stapten we weer in het vliegtuig naar huis, om thuis weer meteen met ons hoofd de co-schappen in te duiken ... vandaar dus dit verlate verslag!